ഈ കഥയിലെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രം മറ്റാരുമല്ല, ഞാന് തന്നെ. ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ഓഫീസില് നിന്നും വീട്ടില് എത്തിയപ്പോ പെട്ടെന്നൊരു ഉള്വിളി. ഒരു കഥ എഴുതണം. രണ്ടാമതൊന്നു ആലോചിച്ചില്ല, പേനയും കടലാസും സങ്കടിപ്പിച്ചു . പണ്ട് പഠിച്ച ഉപമയും ഉല്പ്രേക്ഷയും ഒക്കെ പൊടി തട്ടി എടുത്തു. എം.ടി -യെയും ഓ.വി - യെയും ഒക്കെ ഒരു നിമിഷം മനസ്സില് ധ്യാനിച്ചു. വായിച്ച മലയാളം കൊച്ചു പുസ്തകങ്ങളിലെ എക്കാലവും ഓര്മയില് നിക്കുന്ന ഇക്കിളി സാഹിത്യം മനപ്പൂര്വം മറക്കാന് ശ്രമിച്ചു. എന്തായാലും, ഷാജി കൈലാസ് പടങ്ങളിലെ camera movements - നെ വെല്ലുന്നതാവണം കഥാ ഗതി എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. വായിക്കുന്നവന് തലവേദന ഉണ്ടാവണം. ആ ഒറ്റ ലക്ഷ്യം മാത്രം.
കഥ തുടങ്ങി. പിന്നെ അങ്ങോട്ട് ഒരു ഒഴുക്കായിരുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങള്ക്കൊപ്പം ഞാനും ചിരിച്ചു; കരഞ്ഞു. ഇരുന്നും കിടന്നും കമഴ്ന്നും ഒക്കെ എഴുതി. കുറച്ചു നേരം ആലോചിച്ചു കിട്ടിയ ഒരു ഉപമയുടെ മേന്മ ഓര്ത്തു മനസ്സില് ചെറു പുച്ച്ഹത്തോടെ പറഞ്ഞു , "ആരോടാ കളി ... പിന്നല്ലാ ". കഥയുടെ ഞെട്ടിക്കുന്ന climax വായിച്ചിട്ട് സഹ മുറിയന്മാരായ ഗട്ടുസോയും പ്രോഫെസ്സോറും ഒക്കെ "മോനെ !!! നീ പുലി .. ഇത് തകര്ത്തു... പൊളിച്ചു " എന്നൊക്കെ അഭിനന്ദിക്കുന്നതു ഓര്ത്തു മനസ്സില് അഹങ്കരിച്ചു.
climax - ലേക്ക് കടക്കുന്നതിനു മുന്പേ മലയാളം മുന്ഷി ഗട്ടുസ്സോയ്ക്ക് ഒന്ന് വായിക്കാന് കൊടുക്കാം എന്ന് കരുതി. ഇത് വരെ എഴുതിയത് എങ്ങനെ ഉണ്ട് എന്നറിയാന്. അവന് വായിക്കുന്ന നേരത്ത് labor room -ന്റെ മുന്നില് നിക്കുന്ന ഒരു ഭര്ത്താവിന്റെ നിസ്സഹായതയും ടെന്ഷനും ഒക്കെ ഞാന് അനുഭവിച്ചു. കുറച്ചു വായിച്ചു കഴിഞ്ഞ അവന് , "കഥ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഒക്കെ ചാടി കളിക്കുന്നണ്ടല്ലോ...". എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ, "ഏറ്റൂ, കഥ ഏറ്റൂ" എന്ന് ഞാന് ഉള്ളില് പറഞ്ഞു. പക്ഷെ കഥ വായിച്ചു തീര്ന്ന ഗട്ടുസ്സോ ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ പറഞ്ഞു "ഇത് കുച്ച് കുച്ച് ഹോതാ ഹേ ആണല്ലോ.. ഡയലോഗ് ഒക്കെ അതെ പോലെ തന്നെ ".
ഠിം ... ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് എന്റെ കഥാ രചനയുടെ വെടി തീര്ന്നു.
വാല്കഷ്ണം : കഥ എഴുതി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് ആ ഹിന്ദി പടം എന്റെ സ്വപ്നത്തില് പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് ഞാന് ആണയിടുന്നു. പക്ഷെ ഗട്ടുസ്സോ പറഞ്ഞതിനുശേഷം ആലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോള് എനിക്ക് മനസിലായി. ഞാന് അറിയാതെ എപ്പോഴോ , ആ പടം അതില് കടന്നു കൂടി എന്ന്.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment